Emma stond voor het grote raam van haar nieuwe huis en keek uit over het meer. Het water glinsterde in het late middaglicht, de bomen aan de overkant wierpen lange schaduwen over het stille oppervlak. Dit was wat ze altijd had gewild. Een plek waar niemand haar kon vertellen wat ze moest doen of hoe ze moest leven.
Drie weken geleden had ze haar ontslag ingediend bij het advocatenkantoor in Amsterdam waar ze tien jaar had gewerkt. Tien jaar van tachtig uur per week, van stress die haar maag deed branden, van cliënten die schreeuwden en partners die verwachtten dat ze hun koffie haalde. Ze was uitgebrand, leeg, een schil van de persoon die ze ooit was geweest. Dus had ze haar appartement in de Jordaan verkocht, haar spaargeld bij elkaar geteld en dit huis gekocht.
Een oude boerderij aan de Loosdrechtse Plassen, gerenoveerd met grote ramen en een moderne keuken, maar met de originele houten balken aan het plafond. Het was perfect. Het was van haar. Ze liep door de lege woonkamer, haar voetstappen echoden op de houten vloer.
De verhuiswagen zou morgen komen. Vanavond had ze alleen een opblaasbaar matras, een tas met kleren en een fles wijn die ze had meegenomen uit Amsterdam. Ze schonk zichzelf een glas in en ging op de vensterbank zitten, haar benen opgetrokken tegen haar borst. Buiten begon de zon onder te gaan.
Het meer veranderde van blauw naar goud, dan naar roze. Tranen kwamen op, niet van verdriet maar van opluchting. Eindelijk was ze alleen. Eindelijk hoefde ze niet meer te doen alsof alles goed was.
Haar telefoon ging. Ze keek naar het scherm en voelde haar maag samentrekken. Mama. Ze had haar al drie weken niet gesproken.
Eigenlijk had ze haar niet verteld over het huis. Ze had niemand iets verteld, behalve haar beste vriendin Sophie. De telefoon bleef rinkelen. Ze aarzelde, haar vinger boven het scherm.
Toen nam ze op. Emma, mijn moeders stem klonk scherp zoals altijd. Waar ben je? Ik heb je drie keer gebeld vandaag.
Hoi mama, zei ze zo kalm mogelijk. Ik ben aan het verhuizen. Sorry, ik was druk. Verhuizen?
Ze klonk verbaasd. Waarheen dan? Je hebt me niets verteld. Emma sloot haar ogen.
Dit was een vergissing geweest. Ik heb een huis gekocht, zei ze. In Loosdrecht, aan het meer. Stilte.
Een boerderij? Haar stem werd hoger. Emma, ben je gek geworden? Je hebt je baan opgezegd en nu koop je een boerderij.
Wat is er met je aan de hand? Ik haalde diep adem. Er is niets met me aan de hand. Ik had gewoon een verandering nodig.
Een verandering? Ze lachte, maar het klonk niet vriendelijk. Je gooit je hele leven weg voor een verandering. Weet je vader hiervan?
Nee, zei Emma. En ik wil niet dat je het hem vertelt. Niet nu. Mama, ik moet ophangen, onderbrak ze haar.
Mijn batterij is bijna leeg. Ik bel je later. Ze hing op voordat haar moeder kon antwoorden. Haar handen trilden.
Ze nam een grote slok wijn en staarde naar het donker wordende meer. Waarom had ze opgenomen? Waarom kon ze nooit gewoon nee zeggen? Die nacht sliep ze slecht op het opblaasbare matras.
Ze droomde over haar kindertijd, over het grote huis in Wassenaar waar alles altijd perfect moest zijn. Haar moeder die haar haar kamde tot het pijn deed. Haar vader die haar negeerde tenzij ze iets had gepresteerd op school. Ze werd wakker met een bonzend hoofd en een droge mond.
Het was zes uur in de ochtend. Buiten was het mistig, het meer onzichtbaar achter een witte sluier. Ze liep naar de keuken om water te drinken. Toen ging haar telefoon opnieuw.
Mama, weer. Emma, luister naar me. Haar stem klonk anders nu, vastberaden. Je vader en ik hebben erover gesproken.
We vinden dat je een fout hebt gemaakt met dit huis, maar we willen je helpen. Emma fronste. Helpen? Hoe dan?
We komen bij je wonen, zei ze alsof het de normaalste zaak van de wereld was. We verhuizen morgen. Het huis is groot genoeg voor ons allemaal, toch? Emma’s wereld stopte.
Wat? fluisterde ze. We komen morgen, herhaalde haar moeder. Zorg dat er plek is voor onze spullen.
Je vader wil zijn bureau en ik wil mijn… Wacht even, onderbrak Emma haar, haar stem trillend. Jullie kunnen hier niet komen wonen. Dit is mijn huis.
Doe niet zo kinderachtig, zei haar moeder koel. Je hebt duidelijk hulp nodig. Je bent instabiel. Je hebt je baan opgezegd, je hebt een huis gekocht zonder ons te raadplegen.
We maken ons zorgen om je. Ik heb geen hulp nodig, zei Emma, luider nu. En jullie kunnen hier niet komen wonen. Dit is mijn huis.
Ik heb het gekocht met mijn eigen geld. Als je dit zo moeilijk wilt maken, prima, zei haar moeder ijzig. Maar denk eraan, wij zijn je ouders. En als je niet wilt meewerken, kun je ergens anders gaan wonen.
Je bent duidelijk niet in staat om voor jezelf te zorgen. Ze hing op. Emma stond daar, haar telefoon in haar trillende hand, starend naar het donkere scherm. Haar hart bonkte in haar borst.
Maar ze kende haar moeder. Als ze zei dat ze iets ging doen, deed ze het. En haar vader deed altijd wat zij wilde. Zij zouden morgen hier zijn met hun dozen en hun eisen.
Emma liep naar het raam en keek uit over het meer. De mist begon op te trekken, de zon brak door, het water glinsterde weer. Vredig en kalm. En toen glimlachte ze, want haar ouders wisten niet wat ze had gedaan.
Ze wisten niet dat ze, toen ze dit huis kocht, ook iets anders had gedaan. Iets wat ze nog aan niemand had verteld. Ze pakte haar telefoon en zocht een nummer op dat ze drie weken geleden had opgeslagen maar nog niet had gebruikt. Haar advocaat.
Niet de advocaten van het kantoor waar ze had gewerkt, maar een oude studievriend die nu een eigen praktijk had in Utrecht. Iemand die ze vertrouwde. Hij nam op na twee keer overgaan. Emma, is alles goed?
Het is nog vroeg. Maarten, zei ze, haar stem kalm. Ik moet je iets vragen. Dat document dat we hebben opgesteld toen ik het huis kocht, is het geregistreerd?
Ja, zei hij. Precies zoals je vroeg. Waarom? Is er een probleem?
Nee, zei ze en haar glimlach werd breder. Geen probleem. Maar ik denk dat ik het binnenkort nodig zal hebben. De verhuiswagen kwam om negen uur.
Twee mannen in blauwe overalls begonnen haar meubels naar binnen te dragen. De bank die ze had gekocht bij een vintage winkel in Amsterdam, haar boekenkast vol juridische handboeken en romans, haar bed, haar eettafel. Ze dirigeerde ze door het huis en probeerde zich te concentreren op waar alles moest staan, maar haar gedachten waren elders. Om kwart voor tien waren de verhuizers klaar.
Ze betaalde ze, bedankte ze en sloot de deur. Het huis zag er nu bewoond uit. Haar spullen vulden de lege ruimtes. Maar ze kon er niet van genieten.
Nog niet. Om precies tien uur hoorde ze een auto op de oprit. Ze keek door het raam en zag de zwarte Mercedes van haar vader. Haar moeder stapte uit, perfect opgemaakt, haar haar in een strakke knot, een beige trenchcoat over een dure jurk.
Haar vader droeg een donker pak, zelfs op zaterdag. Ze keken allebei naar het huis alsof ze het taxeerden. Emma haalde diep adem en opende de voordeur voordat ze konden aanbellen. Hallo, zei ze met een glimlach.
Jullie zijn er. Mijn moeder liep naar voren en omhelsde haar snel, zonder warmte. Emma, het huis ziet er interessant uit. Dank je, zei Emma.
Kom binnen. Ze liepen naar binnen, hun ogen gleden over alles. Haar vader zei niets, keek alleen rond met die typische uitdrukking van afkeuring die ze zo goed kende. Koffie?
vroeg Emma. Graag, zei haar moeder. We moeten praten. Emma schonk drie koppen koffie in en bracht ze naar de woonkamer.
Haar vader was bij het raam gaan staan, zijn handen op zijn rug, starend naar het meer. Mooi uitzicht, zei hij. Het waren de eerste woorden die hij tegen haar sprak. Ja, zei Emma.
Daarom kocht ik het. Emma, begon haar moeder, haar koffiekop in haar handen. Je vader en ik hebben lang gepraat over jouw situatie. We maken ons zorgen.
Dat zei je gisteren al, zei Emma kalm. Maar ik begrijp niet waarom. Het gaat goed met me. Je hebt je baan opgezegd, zei haar vader, nog steeds met zijn rug naar haar toe.
Een goede baan. Een baan waar veel mensen voor zouden doden. Een baan die me kapot maakte, zei Emma. Ik was er niet gelukkig.
Geluk, zei haar moeder met een zucht, is niet het belangrijkste in het leven. Stabiliteit is belangrijk. Verantwoordelijkheid. En jij hebt die dingen opgegeven voor dit.
Ze gebaarde naar het huis alsof het een vergissing was. Dit is niet zomaar iets, zei Emma, haar stem nog steeds rustig. Dit is mijn thuis. Ik heb het gekocht met geld dat ik heb verdiend.
Ik heb het recht om mijn eigen keuzes te maken. Natuurlijk heb je dat recht, zei haar moeder. Maar soms maken mensen slechte keuzes wanneer ze gestrest zijn. Daarom zijn we hier om je te helpen.
Emma’s vader draaide zich om, zijn gezicht hard. Emma, we komen hier wonen. We hebben het al besloten. Dit huis is groot genoeg voor ons allemaal.
Emma staarde hem aan. Haar moeder stond op en liep door de woonkamer, haar vingers gleden over de boekenkast. Deze kamer zou perfect zijn voor je vaders bureau. En de slaapkamer boven, die met het grote raam, die nemen wij.
Jij kunt de kleinere kamer aan de achterkant nemen. Emma zat daar, haar handen om haar koffiekop, en keek naar haar. Ze was haar huis aan het verdelen alsof het van haar was. Emma stond op en zette haar koffiekop neer.
Ik wil jullie iets laten zien, zei ze. Ze liep naar de keuken, opende een la en haalde er een bruine map uit. Ze legde hem op de keukentafel en opende hem. Dit is de koopakte van het huis, zei ze.
En dit, zei ze, een ander document eruit halend, is een contract dat ik heb laten opstellen door mijn advocaat toen ik het huis kocht. Haar vader kwam dichterbij, zijn ogen vernauwden zich terwijl hij las. Wat is dit? vroeg hij.
Een bescherming, zei Emma simpel. Een juridisch document dat verklaart dat dit huis uitsluitend mijn eigendom is en dat niemand, ook niet familieleden, het recht heeft om hier te wonen zonder mijn uitdrukkelijke schriftelijke toestemming. Stilte. Haar moeder griste het document uit haar vaders handen en begon te lezen.
Haar gezicht werd rood. Dit is belachelijk, zei ze. Waarom zou je zoiets doen? Omdat ik jullie ken, zei Emma kalm.
Ik wist dat jullie zouden proberen controle over mijn leven te krijgen, zoals jullie altijd hebben gedaan. Dus heb ik mezelf beschermd. Emma, zei haar vader, zijn stem gevaarlijk laag. Dit is niet zoals het hoort.
We zijn je ouders. We hebben je opgevoed, je onderwijs betaald. Nee, onderbrak ze hem. Jullie hebben me gecontroleerd.
Er is een verschil. Je bent ondankbaar, zei haar moeder, haar stem trillend van woede. Na alles wat we voor je hebben gedaan. Wat hebben jullie voor me gedaan?
vroeg Emma, luider nu. Jullie hebben me genegeerd tenzij ik perfecte cijfers haalde. Jullie hebben me behandeld alsof ik een mislukking was. Jullie hebben nooit gevraagd wat ik wilde, wat me gelukkig zou maken.
Je was een kind, zei haar vader koud. Kinderen weten niet wat goed voor ze is. Ik ben geen kind meer, zei Emma. Ik ben dertig en dit is mijn huis.
En jullie kunnen hier niet komen wonen. Haar moeder smeet het document op de tafel. Prima. Hou je stomme huis.
Maar verwacht niet dat wij je nog helpen wanneer je het verprutst. Ze liep naar de deur. Bij de deuropening stopte ze en draaide zich om. Je weet wat dit betekent, hè?
Je kiest ervoor om alleen te zijn. Geen familie, geen steun. Denk je echt dat je dat aan kunt? Emma keek haar recht aan.
Ja, zei ze. Dat denk ik. De volgende ochtend werd Emma wakker van het geluid van haar telefoon. Een bericht van een onbekend nummer.
Gefeliciteerd met je nieuwe huis, Emma. Maar pas op, niet alles is zoals het lijkt. Haar hart begon te bonzen. Wie had dit gestuurd?
Ze probeerde terug te bellen, maar het nummer was niet in gebruik. Een wegwerptelefoon. Iemand wilde niet dat ze wist wie ze waren. Ze stond op en liep naar beneden.
Het huis voelde plotseling minder veilig. Ze controleerde alle deuren en ramen, allemaal op slot. Toen zag ze het. Op haar keukentafel lag een envelop.
Een witte envelop zonder adres of afzender. Ze wist zeker dat hij er gisteravond niet was geweest. Met trillende handen opende ze hem. Er zat een oude foto in van een huis.
Haar huis. Maar op deze foto stonden er mensen voor het huis. Een gezin, een man, een vrouw en een kleine jongen. Op de achterkant stond geschreven in vervaagde inkt: Familie Jansen, 1987.
Voor dit huis was van hen. Ze belde Maarten. Toen je de eigendomsgeschiedenis van dit huis controleerde, heb je toen iets ongewoons gezien? Iets over de vorige eigenaren?
De vorige eigenaren? Hij klonk verward. Het huis was eigendom van een projectontwikkelaar die het had gerenoveerd. Daarvoor was het leeg geweest voor een paar jaar.
Wie was de eigenaar voor de projectontwikkelaar? vroeg ze. Even kijken. Een bedrijf, Vastgoedbeheer Noord-Holland.
Maar daarvoor… wacht even. Hij typte. Stilte.
Maarten, zei hij langzaam. Voor het bedrijf was het huis eigendom van een familie Jansen. Maar dat is vreemd. In het kadaster staat dat het huis in 1988 werd verkocht onder ongebruikelijke omstandigheden.
Wat voor omstandigheden? vroeg Emma, haar hart bonkend. Het staat geregistreerd als een gedwongen verkoop, zei Maarten. Dat gebeurt meestal wanneer iemand schulden heeft, maar er is geen verdere informatie.
Het is alsof iemand het dossier heeft opgeschoond. De volgende dagen waren vreemd. Emma probeerde zich te concentreren op het inrichten van het huis, maar de foto van de familie Jansen lag op haar nachtkastje. Maarten had beloofd informatie te zoeken, maar had nog niets gevonden.
Het is alsof deze familie van de aardbodem is verdwenen, had hij gezegd. Op woensdag besloot ze naar het dorp te gaan. Loosdrecht was een kleine gemeenschap, het soort plaats waar iedereen elkaar kende. Misschien kon iemand zich de familie Jansen herinneren.
Ze reed naar het centrum en parkeerde bij een klein cafetje aan de haven. Binnen was het gezellig en warm, oude vissersfoto’s aan de muur. Een oudere vrouw stond achter de bar, haar grijze haar in een vlecht. Goedemorgen, zei ze vriendelijk.
Wat kan ik voor je inschenken? Een cappuccino, alsjeblieft. Emma ging aan de bar zitten en keek om zich heen. Je bent nieuw hier, hè, vroeg de vrouw terwijl ze haar koffie maakte.
Ik ken alle gezichten in dit dorp en jou heb ik nog niet gezien. Ik ben vorige week verhuisd, zei Emma. Naar het huis aan het Achtermeer. De oude boerderij.
De vrouw stopte met wat ze aan het doen was. Ze keek Emma aan met een vreemde blik. Die boerderij. Ja, zei Emma.
Hoezo? De vrouw zette de koffie neer en leunde tegen de bar. Ik ben Anja trouwens. Ik run dit café al dertig jaar.
Emma, zei ze aangenaam. Emma, herhaalde Anja. Ze leek iets te overwegen. Ken je de geschiedenis van dat huis?
Emma’s hart begon sneller te kloppen. Niet echt. Ik weet dat het gerenoveerd is. Maar daarvoor woonde er een gezin, zei Anja zacht.
De Jansens. Aardige mensen. Hij was leraar. Zij werkte in de bibliotheek in Hilversum.
Ze hadden een zoon, Luuk. Heel lief jongetje. Emma haalde de foto uit haar tas en legde hem op de bar. Is dit hen?
Anja’s ogen werden groot. Waar heb je die gevonden? Iemand heeft hem in mijn huis achtergelaten, zei Emma. Ik weet niet wie.
Anja pakte de foto voorzichtig op, alsof het iets kostbaars was. Dit is hen. Pieter, Marieke en kleine Luuk. Haar stem brak een beetje.
Dit was vlak voordat alles gebeurde. Voordat wat gebeurde? vroeg Emma dringend. Anja keek haar aan, haar ogen vol verdriet.
Ze werden gedwongen om te verkopen. Er kwam een projectontwikkelaar. Hij wilde het land rond het meer. Hij maakte hun leven onmogelijk.
Juridische problemen, valse beschuldigingen, bedreigingen. Uiteindelijk hadden ze geen keus. Ze verkochten het huis en vertrokken. Waarheen?
vroeg Emma. Dat weet niemand, zei Anja. Ze zijn gewoon verdwenen. Wie was die projectontwikkelaar?
vroeg Emma. Anja aarzelde. Een man genaamd Van Dijk. Hendrik van Dijk.
Hij had veel macht in die tijd. Geld, connecties. Mensen waren bang voor hem. Leeft hij nog?
Ik denk het wel, zei Anja. Maar ik heb jaren niets van hem gehoord. Hij woont ergens in Wassenaar, geloof ik. Emma’s maag draaide om.
Hoe zag hij eruit? Grote man, grijs haar, altijd in pak. Hij had zo’n manier van kijken naar mensen alsof ze onder hem stonden. Had hij een vrouw?
vroeg Emma, hoewel ze het antwoord al wist. Ja, zei Anja. Een blonde vrouw, altijd perfect gekleed. Ze kwam hier nooit, maar ik zag haar een keer bij een evenement in Hilversum.
Ze leek koud, afstandelijk. Die vrouw, fluisterde Emma. Hoe heette ze precies? Anja fronste.
Ik geloof dat haar naam Carolien was. Carolien van Dijk. De wereld stopte. Van Dijk.
Niet Van der Berg. Haar vader had zijn naam veranderd toen Emma klein was. Hij had gezegd dat het voor zakelijke redenen was, maar hij had nooit uitgelegd waarom. En nu wist ze waarom.
Haar ouders hadden de familie Jansen gedwongen om hun huis te verkopen. En ze hadden gedaan alsof ze verrast waren toen ze zei dat ze het had gekocht. Emma stond zo snel op dat de barkruk omviel. Ik moet gaan, zei ze, haar stem trillend.
Ze rende naar haar auto en reed terug naar het huis. Haar gedachten raceten. Toen ze thuis kwam, stormde ze naar binnen en begon te zoeken. Ze doorzocht elk dossier, elk document dat ze had over het huis.
En toen vond ze het. In de kleine lettertjes van de koopakte, bijna onzichtbaar, stond een clausule. Een clausule die zei dat als de huidige eigenaar het huis ooit wilde verkopen, de vorige eigenaar het eerste recht had om het terug te kopen voor de originele prijs van 1988. De projectontwikkelaar.
Haar vader. Hij had altijd de mogelijkheid gehad om dit huis terug te krijgen voor een fractie van wat het nu waard was. En toen zij het had gekocht, had hij een plan gemaakt. Niet om haar te helpen.
Om controle over het huis terug te krijgen. Emma’s telefoon ging. Ze keek naar het scherm. Mama.
Ze nam niet op. Even later kwam er een voicemail binnen. Emma, mijn moeders stem klonk koud. We moeten praten.
Wat je hebt gedaan, ons uit je huis zetten, was onacceptabel. Maar we zijn bereid je nog één kans te geven. Bel ons terug, anders zullen we gedwongen zijn maatregelen te nemen. Maatregelen.
De clausule in het contract. Ze zouden proberen het huis terug te krijgen. Ze zouden alles gebruiken wat ze hadden om haar te dwingen te verkopen. Net zoals ze de familie Jansen hadden gedwongen.
Ze belde Maarten onmiddellijk. Emma, ik wilde je net bellen. Ik heb iets gevonden. Ik ook, zei Emma.
Maarten, mijn ouders zijn Hendrik en Carolien van Dijk. Ze hebben in de jaren tachtig de familie Jansen gedwongen om dit huis te verkopen. Stilte. Wat?
fluisterde Maarten. En er is een clausule in het contract, ging Emma verder. Ze kunnen het huis terugkopen. Maarten, ik denk dat ze daarom hier wilden wonen.
Niet voor mij. Voor het huis. Emma, luister, zei Maarten dringend. Ik heb meer gevonden over die gedwongen verkoop.
Het was niet alleen juridische druk. Er waren ook beschuldigingen. Pieter Jansen werd beschuldigd van verduistering op zijn school. Die beschuldigingen werden later ingetrokken, maar tegen die tijd had hij al zijn baan verloren.
Valse beschuldigingen, zei Emma, om hen te dwingen te verkopen. Precies, zei Maarten. En Emma, er is nog iets. Ik vond een oud krantenartikel.
De zoon, Luuk Jansen. Hij zou toen ongeveer acht zijn geweest. Er was een incident bij het meer. Hij viel in het water en moest naar het ziekenhuis worden gebracht.
Het artikel zegt dat het een ongeluk was. Maar? vroeg Emma, haar hart bonkend. De timing, zei Maarten.
Het gebeurde twee dagen voordat de familie het huis verkocht. Alsof het de laatste druppel was. Na het gesprek zat Emma in het donker wordende huis. Buiten begon het te regenen.
En toen hoorde ze het. Een geluid bij de achterdeur. Een klik, alsof iemand probeerde de deur te openen. Ze verstijfde.
Langzaam stond ze op en sloop naar de keuken. De achterdeur was op slot. Maar iemand probeerde binnen te komen. Ze pakte haar telefoon om de politie te bellen.
Toen stopte het geluid. Stilte. Ze wachtte, haar adem ingehouden. Langzaam liep ze naar de achterdeur en keek door het raampje.
Er was niemand. Maar op de stoep, glanzend van de regen, lag iets. Een witte envelop. Met trillende handen opende ze de deur en pakte de envelop.
Er zat één vel papier in. Een handgeschreven brief. Emma, je ouders zijn gevaarlijk. Wat ze de familie Jansen hebben aangedaan, zullen ze ook jou aandoen.
Maar ik kan je helpen. Ik weet dingen die ze niet willen dat iemand weet. Ontmoet me morgenavond om negen uur bij de oude steiger aan het Achtermeer. Kom alleen.
Een vriend. Emma staarde naar de brief. Wie had dit geschreven? Was dit een val, of probeerde iemand haar echt te helpen?
Ze keek naar de foto van de familie Jansen op haar keukentafel. De glimlachende gezichten, de jongen met zijn hond. Wat was er met hen gebeurd? En belangrijker, wat waren haar ouders bereid te doen om dit huis terug te krijgen?
Ze pakte haar telefoon en stuurde een bericht naar Sophie. Ik heb je hulp nodig. Kun je morgen naar me toe komen? Haar antwoord kwam onmiddellijk.
Natuurlijk. Wat is er aan de hand? Ik leg het morgen uit, schreef ze terug. Maar Sophie, ik denk dat ik in gevaar ben.
De volgende ochtend kwam Sophie. Emma vertelde haar alles over de familie Jansen, over haar ouders, over de brieven en de dreigementen. Sophie luisterde in stilte, haar gezicht steeds geschokter. Emma, dit is waanzinnig.
Je moet naar de politie gaan. En wat moet ik ze vertellen? vroeg Emma. Dat ik brieven heb ontvangen van een anonieme persoon?
Dat ik denk dat mijn ouders dertig jaar geleden iets verkeerds hebben gedaan? Ze zullen me niet geloven. Dan moet je niet naar die ontmoeting gaan, zei Sophie dringend. Het is te gevaarlijk.
Ik moet wel, zei Emma. Dit is de enige manier om de waarheid te ontdekken. Dan ga ik met je mee, zei Sophie. Nee, zei Emma.
De brief zei dat ik alleen moet komen. Als ik iemand meeneem, verschijnt deze persoon misschien niet. Sophie, alsjeblieft. Ik weet wat ik doe.
Maar ik wil dat je hier blijft. Als ik niet terug ben binnen een uur, bel dan de politie. Die avond om kwart voor negen trok Emma haar jas aan en liep naar de deur. Buiten was het donker.
De maan was verborgen achter wolken. Ze liep over het pad naar het meer, haar zaklamp de enige lichtbron. De oude steiger was aan het andere einde van het meer, ongeveer tien minuten lopen. Toen ze dichterbij kwam, zag ze een figuur staan.
Een man, zijn gezicht verborgen in de schaduw. Ze stopte, haar hart bonkend. Hallo, riep ze. De man draaide zich om en toen hij in het licht van haar zaklamp kwam, hield ze haar adem in.
Het was een oudere man, ongeveer zestig, met grijs haar en vriendelijke ogen. Ogen die ze herkende van de foto. Emma, zei hij zacht. Ik ben Luuk Jansen.
En ik moet je iets vertellen over je ouders. Iets dat je hele wereld zal veranderen.
